فکر می‌کنم همه‌ی کسانی که توی دبیرستان علامه حلی درس خوندن با آقای ساعتی حال می‌کردن.

فردا، جمعه، ساعت 8:45 از دبیرستان تشییع می‌شه. روحش شاد.

در زندگی شخصیم چیزهای معدودی هستند که به آن‌ها افتخار می‌کنم! یکی به‌شان اضافه شد: نوشتن در پرونده.

از مهر 81 وبلاگ می‌نویسم (قدیم‌ترها بیشتر) و هر از گاهی که به آرشیو وبلاگم نگاه می‌کنم خیلی خوشحال می‌شوم که آن موقع‌هایم را نوشته‌ام. امروز داشتم نوشته‌ها ونظرهای پارسالم (این‌جا) را می‌خواندم و بلند بلند می‌خندیدم، بغض می‌کردم، دلم تنگ می‌شد، انم می‌گرفت و خیلی احساس‌های دیگر.