نوید wrote @ مارس 31, 2009 at 11:09 ق.ظ

فکر کنم این خیلی چیزا رو روشن تر کرد و بچه بزی به معنای واقعی کلمه. اما ما هنوز نظر خود ممد رو نمی دونیم. قطعا هیچ آدمی بی نظرنیست و مهمه که ما بدونیم نظر نویسنده چیه.

  shahab wrote @ مارس 31, 2009 at 5:16 ب.ظ

خیلی خوب بود….
از دو تای قبلی خیلی واضح تر و بی کنایه تر بود…
فقط یه سوال..که امید وارم مثل دفعه قبل یه جوری نگم که “بی ادبی” تلقی بشه…!
در مورد پاراگراف یکی مونده به آخر…
“در برخی دیگر بی‌قاعده و متناسب با عقیده‌ی معلم‌ها] و با تمامی نظریه‌های نوین آموزشی در تناقض است”
درسته که خیلی شیر تو شیره و این سازهای افراد مختلف خیلی هاشون مشکل خیلی دارن…
ولی خوب قطعا نظریه های نوین آموزشی وحی منزل نیستن و هر کی برای خودش دیدی داره…
و اصلا به نظر من یکی از نکات مثبت حلی همین شیر تو شیر بودنشه…
من مثلا خودم سال اول راهنمایی رو که سروری مدیر بود رو خیلی دوست داشتم…( به نظرم مسءله بیشتر از شوق و ذوق تیزهوش خطاب شدن و یه کم زیادی کویت بودن محیط و عدم نظم معلما و متعاقبا شمار بالای سمعی بصری رفتن ها بود….:دی)
در کل به نظر من اون رابطه ی مرید مراد بودن خیلی چیز قبیحی نیس…
نکاتی بهش وارد هست…( که کم هم نیس…) ولی کلا چیز خیلی خوبیه..
و فکر هم می کنم تو حلی ۲ بیشتر بوده…
این جوریه؟

  فرانکو wrote @ مارس 31, 2009 at 10:53 ب.ظ

یکی از دلایلی که مدیر و مسئولان رده بالاتر نمیتونن قضیه رو درک بکنن اینکه,خودشون تو همچین محیطی نبودن و نمیدونن (مهم نیست) چه اتفاقی داره می افته.

  کیقب wrote @ آوریل 1, 2009 at 4:51 ق.ظ

راستی هر وقت میام اینجا مبخوام بپرسم یادم میره ، بابا این سقراط بدبختو واسه چی اعدامش کردن خوب ؟
جواب بده لطفا، وقت کتاب خوندن نیست .

  امیرجون wrote @ آوریل 1, 2009 at 12:27 ب.ظ

آفرین. خوشمان آمد.
خوب جمع و جور کرده ای سر و ته مطلب را
و لکن شما خیلی کثیف به موضوع نگاه می کنی.
این طرف ها شاید این رابطه ی مرید و مرادی خیلی پر رنگ تر باشد ولی این قدر کثیف نیست. لا اقل این را که من دیده ام.

  علی حسین نیا (مسخ) wrote @ آوریل 3, 2009 at 1:02 ق.ظ

و اما همه دوستان، در گیر این کلمه سکسوالیته و آن ترکیب “بچه بازی” شده اند. و محمد حاجی میرزایی چند باری تلاش کرد تا این کلمه را توضیح دهد اما گویا نپذیرفتند چون به هر نحوی این کلمه ها شبهه ایجاد می کنند. بخصوص سکسوالیته که سه حرف اصلی خلقت یعنی سکس را دارا است. من حرفم این است. می شود برای این سکسوالیته تعریفی ایجاد کرد که مشکل همه حل شود. خود نویسنده یک جایی گفت: ” شاید اگر سکسوالیته [یا عشق یا هر اسم دیگری، اسم‌ها بازی نمی‌کنند!] را چیزی بدانیم که تولید می‌کند، تأثیر می‌گذارد و لذت‌بخش است چیزهای دیگری را هم بتوانیم به این لیست اضافه کنیم: نوشتن، نقاشی کردن، فیلم ساختن و… ” و این یعنی نویسنده هم شاید از آغاز خیلی درگیر این کلمه نبود اما واکنش شما ها باعث شد تا هر چه بیشتر پافشاری کند حالا هر نوعی از رابطه بین معلم و دانش آموز که تبدیل به یک رابطه دو طرفه و دیالیکتیکی می شود نوعی سکسوالیته است. من با جمله “نوعی سکسوالیته” مشکل دارم. گمانم سکسوالیته یک سامانه بزرگ و کامل است که انواع ندارد. ولی اصرار نویسنده در واکنش به کج فهمی برخی آدم ها که خواهم گفت باعث شد تا هی بنویسد این نوع سکسوالیته فلان است و آن نوع سکسوالیته بهمان است. سکسوالیته نامی است که می توان به یک سامانه تاریخی داد. سامانه ای که مفاهیم و انگاره هایی از قبیل سکس، رفتارهای جنسی، میل جنسی، احساس جنسی، تحریکات جنسی، ممنوعیت های جنسی، دستورات جنسی و …. در خودش می سازد. دقیقاً هر وقت حرف از ممنوعیت های جنسی است اعم از زنا کاری ها همان جا است که سامانه سکسوالیته ظاهر شده است و همانجا است که در حال تولید گفتمان نفی آن ممنوعیت است. اما اگر ما بگوییم خانواده از بدو تولد زنا با محارم است همان هایی که در هر جایی وقت گیر آوردند به نویسنده بد و بیراه بار کردند که این چیست که می نویسی گردن ما را هم می برند. اما در خانواده زنای با محارم پیوسته طلب و رد می شود. موضوع نگرانی و مطالبه است. زنای با محارم به شدت در خانواده منع می شود زیرا خانواده نقش سامانه وصلت را بازی می کند اما پیوسته طلب می شود زیرا خانواده کانون تحریک دائمی سکسوالیته است. این ها نظریات آدمی است که خودش این کلمه را وارد ادبیات تحلیل تاریخی کرده است یعنی میشل فوکو. منظور او از این جمله این نبوده که ما همه مان می خواهیم با مادرمان سکس کنیم یا با خواهرمان! حالا فرض کن اگر این آدم ایرانی بود اصلاً اجازه داشت حرف بزند؟ حتی یه خودتان زحمت نداید 4 تا مقاله سزچ کنید و در مورد نظریاتش بخوانید. دائم آمدید اینجا به فحاشی و زیر سوال بردن همه تفکران نویسنده. همین آقای حسین میرزایی که با آن لحن بی ادبانه و کریهش آمد و کراهتش را حتی از نوشتن نظر برای این مقاله اعلام کرد و آنجوری بی ربط پرت و پلا گفت می نشست با اعتماد به نفس کامل تمام هیکل میشل فوکو را به گه می کشید که تو داری به مقدسات خانواده توهین می کنی و نمی رفت حتی 4 خط آن طرف تر کتاب این بابا را مطالعه کند.قصد من تشبیه محمد حاجی میرزایی به میشل فوکو نیست! اما این آدم خودش گفته است که دارد از نظریات فوکو و نیچه استفاده می کند. نیچه مربوط می شود به آن بخش از رابطه مرید و مرادی و فوکو هم به این قسمت های سکسوالیته.
اما اگر این ماجرا بین دو یا چند اسنان بالغ شکل می گرفت این روش تحلیل کاملاً واضح و بی سوال بود اما رابطه با نوجوان یک گرایش جنسی نیست. یک انحراف جنسی است. و نباید بحث را به تحلیل های فرویدی کشاند چون باید یک دید آسیب شناسانه اجتماعی داشت و باید مسئله را تاریخی نگاه کرد. من خوشحالم که خود نویسنده دقیقاً به این مسئله هم اشاره کرده که: “بچه‌ها در این رابطه به شدت آسیب می‌بینند. و البته منظورم از آسیب بیشتر مطابق با چیزی است که فیلسوفان اگزیستانسیالیست، مثل سارتر، هیدگر، دواین هوبنر و غیره تعریف می‌کنند؛ نه عقده‌های جنسیتی آن‌طور که فروید می‌گوید.” او شاید مطالعات خوب فلسفی و اجتماعی داشته باشد اما خودش می داند که روانشناس نیست و بخاطر همین وارد این حوزه نشده است. ما اینجا با یک انسان متعهد سر و کار داریم. منظورم نویسنده است. این مثال را روزی برای خودش تعریف کردم. نجاری در اتاقک نجاری اش در حال نجاری است و این کار را سال هاست که انجام داده است و اصلاً حواسش نیست که دارد چه می کند. ناگهان چکش می شکند. سکوت، بلند شدن خاک اره، دسته شکسته چکش و کار نیمه تمام. اینها کافی هستند تا نجار یادش بیوفتد که نجار است. دارد نجاری می کند تا روزی خانواده را ببرد، که بدهکار است، کل زندگی اش را بدهکار است و حتی شاید این چه شغل بدی است که دارد و اینکه این فضای نجاری اش چقدر خفه است و بسته به اینکه نجارش چه باشد ممکن است تا اینکه چرا زنده است و آیا این زندگی به زنده ماندنش می ارزد یا نه پیش می رود. و این یعنی پی بردن به روزمرگی هایدیگری. همین اتفاق در مورد یک زن خانه دار فقیر حامله هم ممکن است بیوفتد وقتی بعد از یک کار تکراری شستن ظروف می نشیند و ناگهان نگاهش به شکم بر آمده اش میوفتد و انگار که قرار است کل بدبختی جهان را بزاید تمام زندگی نکبت بارش می آید جلو چشمانش. این پی بردن به روزمرگی ها با اتفاقات بسیار ساده رخ می دهد و به قول دلوز ممکن است حتی منجر به انقلابات سیاسی هم بشود. اما تاثیرات اتفاقات وقتی مترقی و متعالی هستند که خود فرد جنمش را داشته باشند. روزی نویسنده این رساله احساس کرد عجیب دلش برای فلان شاگردش تنگ شده و بعد از چند روز مدرسه نرفتن دلهره ای وجودش را گرفته و به جای اینکه به سمت مدرسه بدود “کاری که اغلب فحاشان اینجا می کنند” نشست و فکر کرد این چه کاری است که ما این گونه گرفتارش هستیم؟ و او البته خودش می دانست که با صمد بهرنگی چقدر فرق می کند و می دانست این عشق به مدرسه و دانش آموز عشقی متعالی و برای رضایت خدا نیست و آن شوق به پرورش دادن سازندگان آینده این کشور نیست که او را به سمت مدرسه و دانش آموز می کشاند. و البته گمانم نمی دانست که چیست. برای همین نشست فکر کرد که چیست و مدت های مدیدی در این مورد با دوستان خودش که تجربه ای شبیه او داشتند حرف زد و متوجه شد که کاری که او و دیگر دوستانش می کنند و می کردند به دو طرف رابطه یعنی شاگرد و معلم ضربه می زند و دنبال این گشت که ایراد کار کجاست. من هیجان را می بینم وقتی محمد در مورد مصداق های نظریه اش حرف می زند. هیجانی که نشان دهنده شدت اهمیت موضوع اصلی یعنی همان سلامت جسمی و روحی دوستانش و شاگردان آن مدارس است. و این به گمان من همان شوق و عشق معلمی است که کسی مثل حاجی میرزایی نماینده عینی آن است نه آن بلغور کننده آیات و احادیث. شما او را متهم می کنید که چرا می گوید بجه بازی؟ من نه از زبان او بلکه بارها از زبان خود شماها در جمع های کوچک و بزرگ شنیده ام که از این کلمه در مورد خودتان به شوخی و جدی حرف می زنید. فقط گویا قرار نبوده که این شوخی ها و جدی ها جایی فاش شود؟ نخیر. فاش می شود. شما از چه هراسان می شوید؟ از چه گر می گیرید؟ بیایید حرفتان را بزنید. بیایید نظراتتان را در این مورد بگوئید. حالا قرار است پاسخ بدهید. در نازل ترین حالت برای خودتان بیایید و به دوست و همکار سابقتان کمک کنید تا از پس این مسئله به ظاهر شخصی اش بر بیاید. خودش گفت که:” از همه‌ی کسانی که این‌جا را می‌خوانند صمیمانه درخواست دارم با شرکت در این بحث به روشن‌تر شدن موضوع کمک کنند” و البته چقدر شماها به این حرف توجه کردید. آن وقت می بینم بعضی هاتان توقع دارید همچنان او در این بازی خراب کردن کامنت دانی شرکت کند؟
“به هر حال من که اون شخصیتی که به نظرم همه کاری رو برای پیشرفت من می کرد رو برام نابود کردین! و به نظر شما من چه طوری می تونم جای همچین شخصیتی رو تو ذهنم پر کنم”
این تراژدی ساختن ابلهانه واقعاً از آن کارهایی بود که فقط از پس شماها بر می آمد. همین که این مثلاً دانش آموز اینچنین برای خودش اسطوره ساخنته گواهی است بر حرف های آقای حاجی میرزایی هرچند از اساس نویسنده این کامنت مشکوک است و خب البته فیلم وقتی به اوج پایان بالیوودی خودش می رسد که آن معلم دلسوز و با ایمان از او دعوت می کند تا به دفترش بیاید و با هم دوستانه حرف بزنند و آن بچه ببیند که باهاش بازی نمی کنند!
از آن طرف حمید حجت می نویسد “من متاسفم كه شما با مطرح كردن مسائل غير اخلاقي بحث را به مسائل پست كشاندي ” من در تعجبم آقای حجت که درطول بحث از آغاز جدی و هم سطح مقاله بحث را دنبال می کرد و نظراتش را بی دریغ مطرح می کرد چه شد که یکدفعه به این نتیجه رسید دارد در اینجا بحث های ضد اخلاقی می شود؟ مگر مقاله تمام شده که اینچنین بی پروا در موردش نظر می دهی؟ شاید او واقعاً مستندات قوی ای برای اثبات گفته اش در مورد وجود انواع بچه بازی در آن مدرسه داشته باشد! چرا صبور نیستی؟ عمری است که جلوی دهان ها را گرفته اید که ناگهان خدایی نکرده یک نفر پیدا نشود تا حرفی خلاف اخلاق بزند! اصلاً هم فکر نمی کنید که این حرف غیر اخلاقی شاید یک حقیقتی باشد که باید بازگو شود و این کار شما عمیقاً غیر اخلاقی تر است. اخلاق در کلمات شکل نمی گیرد، در مقصودها معنی پیدا می کنند. اتفاقاً این شکل از تحلیلی که محمد حاجی میرزایی در پیش گرفته است گاهی آنقدر پیچ در پیچ و طولانی می شود که انگار می خواهد از وضوح و عریانی کلمات کم کند. اما این از هم تعجب برانگیزتر بود! :
“گند همه چی در اومده:
سکرتر با این نوشتنش
ما با این کامنتامون
وبلاگ با این بازدید کننده ها
مدرسه با این معلما و شاگردا
نونوایی ها هم با این نوناشون.”
نه گمونم سیاوش. گمان نکنم این طوری شده باشد. بیشتر این به نظر می آید که تو دوست داشته باشی اینطور شود و حتی گفتی که” این پست لیاقت کامنت بهتر از این رو نداره.” نمی دانم چرا دوست داری نظرت را اینجوری تعمیم بدهی که تا یادم هست از این عادت ها نداشتی. این یک فرافکنی محض است. من حد اقل نگرانی های تو را با توجه به مسئولیتت درک می کنم. اینکه من دوست ندارم این بحث شاگرد و معلم شود و بعد تر اینکه من اصلاً دوست ندارم این بحث معلم و معلم شود اینها استراتژی های کاری است. این ها نباید در ارائه یا عدم ارائه یک متن توسط نویسنده ای دیگر دخالت داشته باشد. او می خواهد مسئله ای که گفتم با ابزاری که دارد را تحلیل کند و ابزارش او را ناگزیر می کند از این ادبیات استفاده کند. شما می توانید ابزارش را قبول نکنید و ابزارهای بهتری را برای به چالش کشیدن مسئله پیشنهاد کنید کاری که تا حدی می شود گفت حجت کرده است اما نمی توانید مطلب را لوس کنید، توهین کنید و سعی کنید نویسنده را از ادامه بازدارید. من متأسفانه از هوش بسیار معمولی برخوردارم و نتوانستم در مدرسه های علامه حلی درس بخوانم و متأسفانه تر توانایی چند ساعت ایستادن و درس دادن را ندارم که معلم شوم. اما تا زورم رسیده است مطالعه کرده ام نوشتم و بحث کرده ام. این است که برای روشنگری احترام قائلم و برای آزادی روشنگری و اینجا می بینم که شخصی از دوستان نزدیکم بعد از سالها تهی بودن فضا همچین قصدی کرده است. حرف او در نهایت درست یا غلط باشد من او را تحسین می کنم و هر وقت بخواهد کمکش می کنم. و البته جدا از او به عنوان نویسنده دانش آموزانی که به عنوان تیزهوش از این جامعه جدا می شوند و با توجه به هوششان می توانند تغییرات بزرگی را در این جامعه ایجاد کنند هم به عنوان یک شهروند برایم مهم هستند. من همچنان ایستاده ام منتظر ببینم تا چه اندازه ادعای نویسنده در تخریب شدن روحی و ذهنی و شاید جسمی این دانش آموزان مستند است. همانطور که یک بار هم گفتم این رساله استعداد این را دارد که یکی از پر خواننده ترین مقاله های دنیای مجازی ایرانی شود و وارد چرخه اکتیویست ها و فعالین حقوق بشری. اما گمانم هدف نویسنده همانطور که در یکجا گفت : “این ها رو برای خودم می نویسم. چون دوست دارم که بفهمم دقیقاً چی به چیه.” این باشه که در یک رابطه دیالیکتیکی قرار بگیره. خودش، نوشته اش به عنوان مخلوقش که با توجه به قسمتی بودنش توانایی تغییر دارد و کامنت های آنتی تز ما. شما می توانید بگویید این قصه به آدم هایی مثل من مربوط نمی شود. اما فکر کنم در حال حاضر هم در بین پی گیر شونده ها و خوانندگان جدی این رساله، شما ها در اقلیت باشید. حد اقل ایمیلها و سوالاتی که در این مورد از من شده است ( چون اسم وبلاگم را در اینجا دیده اند) این را می گوید. من عذر خواهی می کنم به خصوص از سیاوش هم برای پر حرفی و هم برای تند بودن لحنم. اما فکر کنم لحن شما هم تا به حال خیلی کند نبوده. سیاوش جان من امیدوارم تبلور عشق معلمی تو که در آن شکی ندارم در پاسخ های منطقی و صحیح و جدی تو به این رساله باشد تا مشکلات این رساله نه تنها برای خود محمد بلکه برای دیگر خوانندگان هم روشن شود.

  محمدرضا wrote @ آوریل 4, 2009 at 2:38 ق.ظ

همه ی این بی حرمتی ها در ملا عام و نهایت بی نزاکتی و نبود شرم همه نشان آخرالزمان است!
واقعا آخر الزمان شده است که مردم انقدر راحت اقرار به بچه بازی یا نوعی از آن میکنند.

  گل. wrote @ آوریل 9, 2009 at 4:46 ب.ظ

من فارغ التحصیل سمپاد هستم، رابطه هایی از این قبیل رو اونجا به خاطر دارم مخصوصن توی راهنمایی. با اینکه آگاهیم در سطحی نبود که دقیق درک کنم اما از نزدیکی و شیفتگی بعضی دانش آموزان با معلم ها احساس جالبی نداشتم. بیشتر این معلم ها مجرد و بالای 40 سال و بدون هیچ جذابیت ظاهری بودند… جالب اینجاست با اینکه مدعی بودند که خودشون رو وقف مدرسه کردند تنها با برخی دانش آموزان رابطه نزدیکی داشتند… دانش آموزان دختر مرید هم به شدت رمانتیک، خود شیفته و دارای مهارت های بالای سخن وری و بعضن چاپلوسی بودند

  یک معلم wrote @ ژوئن 5, 2009 at 11:17 ق.ظ

با سلام
من دسته بندی شما را زیاد قبول ندارم یعنی نظر شما این است که هر کاری که در مدرسه بین معلم ودانش آموز انجام می شود اگر با دلخوشی ومحبت معلم همراه باشد نوعی سکسوالیسم است؟؟؟؟؟؟
اصلا خودتان متوجه هستید چه می گوئید؟
پس در این میان تکلیف معلمینی که واقعا نسبت به شغل و مخاطبینشان محبت بی ریا دارند چه می شود؟
شما خودتان معلم بوده اید با این نظرات به جامعه خیانت می کنید شما حق ندارید فقط برای جالب شدن وبلاگ هر دروغی را بنویسید.
افراد غیر معلمی که این مطالب را می خوانند نسبت به تمام معلمین بدبین می شوند.شاید شما چون از معلمی دست کشیده اید این کار را می کنید ولی مطمئن باشید کار اشتباهی است.
کاش حداقل می گفتید این مسائل مربوط به مدرسه حلی است و نه جای دیگر.