فکر می‌کنم همه‌ی کسانی که توی دبیرستان علامه حلی درس خوندن با آقای ساعتی حال می‌کردن.

فردا، جمعه، ساعت 8:45 از دبیرستان تشییع می‌شه. روحش شاد.

آزادی یعنی همین؛ که نترسیم.

ما در یکی از آزادترین دوران تاریخ زندگی می‌کنیم.

درضمن: قسمت دوم تفاوت گوش و بینی در پرونده

پشت در توالت دانشگاه ما، مثل اکثر جاهای مشابه، پر بود از جملات مختلف درباره‌ی مقام عظمی. بعد این بسیجی‌ها هی می‌اومدن در رو سفید می‌کردن؛ دوباره از اول. چند روز پیش رفتم توالت و دیدم کل در رو قهوه‌ای کردن. که مثلاً کسی نتونه چیزی بنویسه. همین‌جوری خیره شده بودم به این درِ قهوه‌ای، داشتم به این فکر می‌کردم که چه شبیه کل مملکت ما شده این در.

در زندگی شخصیم چیزهای معدودی هستند که به آن‌ها افتخار می‌کنم! یکی به‌شان اضافه شد: نوشتن در پرونده.

وقتی در یک بعدازظهر مطبوع پاییزی، وسط بلوار کشاورز پیپ به دست راه می‌روم و باد ملس پاییز توی موهایم می‌چرخد، فارغ از هر بحث فرهنگی، مذهبی، ایدئولوژیک یا فلسفی از همه‌ی زن‌های سرزمینم خجالت می‌کشم.

هنوز هم مردمی هستند که «مان» را به «خاک» می‌چسبانند. مردمی هستند که نمی‌توانند وطن‌شان را مثل بنفشه‌ها با خود ببرند هر کجا که خواستند. هنوز هم مردمی هستند که خاک‌شان غصب شده و ایستاده‌اند تا خاک‌شان را پس بگیرند. مردمی که برای خاک‌شان خون می‌دهند.

و ایمانی، عقیده‌ای، فرهنگی، هنری، فکری، دوستی‌ای، عشقی که از خاک ریشه گرفته…

امشب برای علی(ع) گریه می‌کنم.

و برای سهراب، ندا، امیر، ترانه، کیانوش و تمام عزیزانی که حتی نمی‌گذارند بفهمیم چند نفرند.